Gęś, śmierć i tulipan: Prawie smutna bajka

Il. Wolf Erlbruch/Hokus-Pokus

Myśleć, mówić o śmierci, podobnie jak o wielu rzeczach tyle najprostszych, co najtrudniejszych, nie jest łatwo. Pisać próbowało wielu, udało się nielicznym. Gawędzić o czymś naturalnym i nieuchronnym w tonie zrozumiałym i niebanalnym jednocześnie - to prawdziwa sztuka.

Do grona tych, którzy ją posiedli, należy na pewno Wolf Erlbruch, sześćdziesięcioletni Niemiec o rzadkim darze prowadzenia dorosłej, w najlepszym tego słowa znaczeniu, rozmowy z zawsze ciekawym dzieckiem.

W "Gęsi, śmierci i tulipanie", swojej kolejnej po "Wielkim pytaniu" autorskiej książce (wcześniej ilustrował bajki innych autorów, m.in. bestsellerową "O małym krecie, który chciał wiedzieć, kto mu narobił na głowę" Wernera Holzwartha), Erlbruch porusza temat ważny, jeżeli nie najważniejszy, i powoli oswaja z nim czytelnika.

Wolf Erlbruch, "Gęś, śmierć i tulipan". Wydawnictwo Hokus-Pokus 2008.

Bajka o gęsi, która zaprzyjaźnia się z chodzącą za nią krok w krok śmiercią spełnia założenia najlepszych poezji i filozofii - w prosty sposób tłumaczy świat. I podobnie jak najlepsze poematy i traktaty pozostawia miejsce na niedopowiedzenie, konieczne w kwestiach, w których rozum ustępuje miejsca wyobraźni i emocjom. W "Gęsi, śmierci i tulipanie" nie ma ostatecznych odpowiedzi. Jest mądra nauka o odwiecznej, naturalnej kolei rzeczy.

Za pomocą minimalnych środków - krótkich zdań i oszczędnych rysunków, dalekich od przesłodzonej maniery wielu autorów rysujących dla dzieci - Erlbruch roztacza romantyczną wizję przyjaznej śmierci, której robi się "prawie smutno", kiedy żegna dobrą znajomą. - Ale takie jest życie - pociesza się. No właśnie, takie jest życie. Tylko i aż.