Panda prawie jak Bruce Lee

Kluseczki zamiast medytacji?

Nowy styl kung fu - "styl pandy"

W przypadku tego typu produkcji często pojawia się wątpliwość, czy aby na pewno jest ona adresowana do dzieci. Tak jak to miało miejsce na przykład w "Shreku", gdzie większość dialogów śmieszyła głównie dorosłych, bo mali ich po prostu nie rozumieli. W "Kung Fu Panda" autorowi polskiego przekładu Bartoszowi Wierzbięcie udało się zachować zdrowe proporcje. Wiec jeżeli ktoś oczekuje zakamuflowanych odniesień do wydarzeń społeczno-politycznych, to się zawiedzie. Tym razem Wierzbięta postawił na dowcip uniwersalny.

Opowieść o pandzie niesie ze sobą proste przesłanie, że nic nie dzieje się przypadkiem, a podstawą wszelkiego sukcesu jest wiara w siebie. Zaś patrząc z przymrużeniem oka można doszukać się jeszcze jednego podtekstu. Otóż, nie od dziś wiadomo, że Amerykanie borykają się z otyłością. Problem ten zaczyna się już od wczesnych lat dziecięcych. Pomysłodawcy "Kung Fu Panda" głównym bohaterem swojego filmu zrobili niezdarnego grubasa, który dzięki obżarstwu zdobywa cenne umiejętności. Czyli jest jakaś szansa dla otyłych i leniwych. Zamiast siedzieć przez telewizorem, zajadać się hamburgerami i oglądać filmy z Brucem Lee, po prostu zacząć działać. Naciągane? Może trochę, ale coś w tym jest.

PS
W związku premierą filmu wydawnictwo Nasza Księgarnia wydało opowieści o walecznej pandzie w wersji książkowej. Adaptacja powstała na podstawie scenariusza Jonathana Aibela i Glenna Bergera. Pozycja jest już dostępna w księgarniach.