zobacz listę gratisów jakie mamy do rozdania logowanierejestracja

Kulturaonline.pl - kulturalny rozkład jazdy

Zgłoś wydarzenie kulturalne Panel logowania dla instytucji kulturalnych
KulturaOnline.plPlastykaWystawy › 'Procedery sztuki lat 70.' - wystawa w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie /zdjęcia/

'Procedery sztuki lat 70.' - wystawa w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie /zdjęcia/

[materiały pras. Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie]

Wystawa "Procedery sztuki lat 70." przedstawia pierwsze działania performatywne w sztuce polskiej końca lat 60. i następnej dekady. Złożyła się na nią przede wszystkim dokumentacja fotograficzna i filmowa oraz archiwalne opisy i komentarze, które oferują wgląd w praktyki radykalnych artystów sytuujących się wówczas poza oficjalnym obiegiem sztuki, a obecnie zaliczanych do klasyków neoawangardy. Performatywność tych działań pozwalała artystom wychodzić poza kanoniczne narracje modernizmu i otwierać sztukę na kontekst społeczny i polityczny.

Tytuł wystawy nawiązuje do akcji Andrzeja Dłużniewskiego z 1979 roku — artysta przez cztery dni na oczach publiczności realizował scenariusz tworzenia dzieła, ironizując na temat utrwalonego przez modernistyczną tradycję przywiązania do idei dzieła jako podstawowego kryterium sztuki. We wcześniejszym o dziesięć lat, rozbudowanym happeningu Andrzeja Matuszewskiego "Postępowanie" autor pozostawał niewidoczny dla publiczności, która stawała się uczestnikiem sterowanych przez niego zdarzeń.

Zebrana na wystawie dokumentacja pokazuje różne sposoby postępowania, ironicznego i krytycznego rozgrywania w działaniu kolejnych pewników modernistycznego uniwersum: demiurgicznego twórcy w "VIII Pokazie synkretycznym" (1968) Włodzimierza Borowskiego, niepowtarzalności gestu w ponawianych od 1978 roku działaniach rysunkowych Jarosława Kozłowskiego, obecności dzieła w "22 obrazach figuralnych" (1979) Andrzeja Dłużniewskiego, celowości wielkich utopii w "Kineutronikonie" (1975) Jerzego Rosołowicza.

W działaniach, akcjach, zdarzeniach przypomnianych na wystawie znaczenia nabierała procesualność i wchodzenie w interakcje, jak w zespołowej realizacji "Akcja w przestrzeni" (1972) Włodzimierza Borowskiego, Jana Świdzińskiego i Krzysztofa Wodiczki.

Procedery sztuki lat 70
fot. materiały pras.

Kategoria performatywności manifestowała się przez perswazyjność języka Andrzeja Partuma w jego wystąpieniu "O interpretacji" (1975). Performatywne aspekty działań rejestrowanych kamerą pokazują filmy Józefa Robakowskiego "Idę..." (1973) i Wojciecha Bruszewskiego "YYAA" (1973). Performatywność była też domeną transmitowanych na żywo rejestracji w zrealizowanej przez Warsztat Formy Filmowej "Transmisji telewizyjnej" (1973). Partycypacyjny charakter miał zaaranżowany przez Robakowskiego "Zapis" (1972), którego uczestnicy stawali się pierwszoplanowymi aktorami.

Dokumentacja tych działań ukazuje krytyczny potencjał performatywnych praktyk w przekraczaniu granic wizualnej percepcji, aktywizowaniu publiczności, wychodzeniu sztuki poza ramy instytucjonalne i jej sytuowaniu w przestrzeni społecznej.

Performatywność wpisana w projekty urządzeń i sposoby ich użytkowania w "Instrumencie osobistym" (1972) i "Pojeździe" (1973) Krzysztofa Wodiczki wyprowadzała jego sztukę na ulicę. Pierwsze działania w przestrzeni publicznej, jak np. rysowanie kredą na chodniku w "Ekspedycji" (1969) Jarosława Kozłowskiego czy ironiczne obwieszczenie "Milczenia awangardowego" (1974) Andrzeja Partuma, postrzegane z tej perspektywy ujawniają swój subwersywny potencjał. Instalowane w przestrzeni miejskiej prowokacyjne hasła "Strefy wyobraźni" (1970) Kozłowskiego i "Legalności przestrzeni" (1971) Ewy Partum były dla wyobraźni społecznej rodzajem performatywnych impulsów. Mity tej wyobraźni performował w swojej praktyce duet KwieKulik, odgrywający przed kamerą wyidealizowane sceny w ramach zainicjowanego w 1972 roku cyklu "Ameryka".

W performatywnych aktach odgrywania płci dawały o sobie znać emancypacyjne wątki pierwszych manifestacji feministycznych — w seksualności "Słowa" (1971) Natalii LL i polemizującej z patriarchalną sceną sztuki "Zmianie" (1974) Ewy Partum.

Spojrzenie na"procedery" tej sztuki z punktu widzenia tzw. zwrotu performatywnego wydobywa bardziej złożony obraz praktyk artystycznych końca lat 60. i lat 70., postrzeganych poza dominującą w myśleniu o sztuce tego czasu kliszą konceptualizmu. Performatywny punkt widzenia, z przesunięciem akcentów na działanie, podmiotowość, sprawczość, pozwala też rozważać funkcjonowanie tej sztuki w szerszej perspektywie jej obecności w przestrzeni społecznej i politycznej.

Napisz artykuł
Artykuły powiązane
Komentarze
  • Blisko mam do Sopotu, to się wybiorę. Jestem ciekawa tej wystawy. :)

  • Poniewaz nie przepadam za działaniami performatywnymi w sztuce,to mimo faktu,ze do sopockiej Państwowej Galerii Sztuki nie mam daleko,nie zamierzam wybrac sie na wystawe "Procedery sztuki lat 70."

Reklama
Ostatnio dodane artykuły
Letnie Tanie Kinobranie - Prawdziwe życie /konkurs/ Film / Premiery
Wielkie kino za małe pieniądze. Wspólnie z Kinem Pod Baranami zachęcamy do nadrobienia...
Letnie Tanie Kinobranie - tydzień 2: Kobieta i życie /konkurs/
Wielkie kino za małe pieniądze. Wspólnie z Kinem Pod Baranami zachęcamy do nadrobienia filmowych zaległości. I mamy dla Was podwójne...
Letnie Tanie Kinobranie: Żyć znaczy kochać /konkurs/
Wspólnie z krakowskim Kinem Pod Baranami zapraszamy na wakacyjną sesję "filmoznawczą". Wielkie filmy za małe pieniądze. Mamy dla Was podwójne...
Dom Dźwięku. Zagraj na nie byle czym. Mamy bilety! Bulwar(t) nad Zalewem Nowohuckim. Lato pod znakiem kultury i rekreacji
Tagi